Dubbelspraak is de taal van de niet-verantwoordelijkheid, zorgvuldig geconstrueerd om te lijken te communiceren terwijl dat in feite niet zo is. In deze levendige en oogverblindende uiteenzetting, oorspronkelijk gepubliceerd in 1989, identificeert taalkundige William Lutz de vier meest voorkomende soorten dubbelspraak – eufemisme, jargon, kletspraat of “bureaucratese” en opgeblazen taal – en laat hij zien hoe elk gebruikt wordt in het bedrijfsleven, de reclamewereld, de geneeskunde, de overheid en het leger. In dit baanbrekende boek stelt Lutz dat het doel van dubbelzinnigheid is “om de realiteit te vervormen en het denken te corrumperen”.