Vrouwelijke genitale verminking (VGV), ook bekend als snijden van vrouwelijke genitaliën, vrouwelijke genitale verminking/snijden (VGV/C) en vrouwenbesnijdenis,[a] is het ritueel snijden of verwijderen van sommige of alle uitwendige vrouwelijke genitaliën. De praktijk komt voor in sommige landen van Afrika, Azië en het Midden-Oosten, en binnen hun respectieve diaspora’s. UNICEF schatte in 2016 dat 200 miljoen vrouwen in 30 landen – Indonesië, Irak, Jemen en 27 Afrikaanse landen, waaronder Egypte – een of meer vormen van vrouwelijke genitale verminking hebben ondergaan.

FGM wordt meestal uitgevoerd door een traditionele besnijder met een mes, en vindt plaats vanaf dagen na de geboorte tot aan de puberteit en daarna. In de helft van de landen waarvoor nationale statistieken beschikbaar zijn, worden de meeste meisjes voor hun vijfde levensjaar besneden. De procedures verschillen per land of etnische groep. Ze omvatten verwijdering van de clitoriskap (type 1-a) en clitorale eikel (1-b); verwijdering van de binnenste schaamlippen (2-a); en verwijdering van de binnenste en buitenste schaamlippen en sluiting van de vulva (type 3). Bij deze laatste procedure, bekend als infibulatie, wordt een klein gaatje achtergelaten voor de doorgang van urine en menstruatievocht; de vagina wordt geopend voor geslachtsgemeenschap en verder geopend voor de bevalling.

De praktijk is geworteld in genderongelijkheid, pogingen om de seksualiteit van vrouwen te controleren en ideeën over zuiverheid, bescheidenheid en schoonheid. Het wordt meestal geïnitieerd en uitgevoerd door vrouwen, die het zien als een bron van eer, en die vrezen dat als ze hun dochters en kleindochters niet laten snijden, de meisjes worden blootgesteld aan sociale uitsluiting. Nadelige gevolgen voor de gezondheid hangen af van het soort ingreep; het kan gaan om terugkerende infecties, problemen met urineren en menstruatie, chronische pijn, de ontwikkeling van cysten, onvermogen om zwanger te worden, complicaties tijdens de bevalling, en fatale bloedingen. Er zijn geen bekende voordelen voor de gezondheid.

Sinds de jaren 1970 zijn er internationale inspanningen geweest om beoefenaars van VGV te overtuigen, en het is verboden of beperkt in de meeste landen waar het voorkomt, hoewel de wetten vaak slecht worden gehandhaafd. Sinds 2010 hebben de Verenigde Naties zorgverleners opgeroepen om alle vormen van de procedure stop te zetten, met inbegrip van herbevlezing na de bevalling en het symbolisch “inkerven” van de clitoriskap. Het verzet tegen de praktijk is niet zonder critici, vooral onder antropologen, die vragen hebben gesteld over cultureel relativisme en de universaliteit van de mensenrechten.

Methoden
De procedures worden meestal uitgevoerd door een traditionele besnijder (cutter of exciseuse) bij de meisjes thuis, met of zonder verdoving. De besnijder is meestal een oudere vrouw, maar in gemeenschappen waar de mannelijke kapper de rol van gezondheidswerker heeft overgenomen, voert hij ook VGV uit. Wanneer het om traditionele besnijders gaat, worden waarschijnlijk niet-steriele hulpmiddelen gebruikt, waaronder messen, scheermessen, scharen, glas, geslepen stenen en vingernagels. Volgens een verpleegster in Oeganda, in 2007 geciteerd in The Lancet, zou een snijder één mes gebruiken op maximaal 30 meisjes tegelijk. In verschillende landen zijn gezondheidswerkers betrokken; in Egypte werd 77 procent van de VGV-procedures, en in Indonesië meer dan 50 procent, uitgevoerd door medische professionals in 2008 en 2016.

Complicaties
korte termijn
VGV schaadt de fysieke en emotionele gezondheid van vrouwen gedurende hun hele leven. Het heeft geen bekende voordelen voor de gezondheid. De complicaties op korte en lange termijn hangen af van het type VGV, of de behandelaar een medische opleiding heeft gehad, en of hij antibiotica en gesteriliseerde chirurgische instrumenten of instrumenten voor eenmalig gebruik heeft gebruikt. In het geval van type III zijn andere factoren: hoe klein de opening is voor de doorgang van urine en menstruatiebloed, of er chirurgische draad is gebruikt in plaats van agave- of acaciadoorns, en of de ingreep meer dan eens is uitgevoerd (bijvoorbeeld om een te wijde opening te sluiten of een te kleine opening te heropenen).
Veel voorkomende korte termijn complicaties zijn zwelling, overmatig bloeden, pijn, urineretentie en genezingsproblemen/wondinfectie. Een systematische review uit 2014 van 56 studies suggereerde dat meer dan een op de tien meisjes en vrouwen die een vorm van VGV ondergaan, inclusief het symbolisch inkerven van de clitoris (Type IV), onmiddellijke complicaties ondervinden, hoewel het risico toeneemt bij Type III. Het onderzoek suggereerde ook dat er te weinig verslag werd uitgebracht. Andere complicaties op korte termijn zijn dodelijke bloedingen, bloedarmoede, urine-infectie, septikemie, tetanus, gangreen, necrotiserende fasciitis (vleesetende ziekte) en endometritis. Het is niet bekend hoeveel meisjes en vrouwen sterven als gevolg van de praktijk, omdat complicaties mogelijk niet worden herkend of gemeld. Het gebruik van gedeelde instrumenten door de artsen zou de overdracht van hepatitis B, hepatitis C en HIV bevorderen, hoewel geen epidemiologische studies dit hebben aangetoond..

Lange termijn
Late complicaties variëren afhankelijk van het type VGV. Zij omvatten de vorming van littekens en keloïden die leiden tot vernauwingen en obstructie, epidermoïde cysten die geïnfecteerd kunnen raken, en neuroma vorming (groei van zenuwweefsel) van zenuwen die de clitoris voeden. Een geïnfibuleerd meisje kan een opening van 2-3 mm overhouden, wat kan leiden tot langdurig druppel voor druppel plassen, pijn bij het plassen, en het gevoel voortdurend te moeten plassen. Urine kan zich onder het litteken verzamelen, waardoor het gebied onder de huid voortdurend nat is, wat kan leiden tot infectie en de vorming van kleine steentjes. De opening is groter bij vrouwen die seksueel actief zijn of die via een vaginale bevalling zijn bevallen, maar de plasbuisopening kan nog steeds belemmerd worden door littekenweefsel. Er kunnen vesicovaginale of rectovaginale fistels ontstaan (gaten waardoor urine of ontlasting in de vagina sijpelt). Deze en andere schade aan de urethra en blaas kan leiden tot infecties en incontinentie, pijn bij seksuele gemeenschap en onvruchtbaarheid.
Pijnlijke menstruaties komen vaak voor door de belemmering van de menstruatie, en het bloed kan stagneren in de vagina en de baarmoeder. Volledige obstructie van de vagina kan leiden tot hematocolpos en hematometra (waarbij de vagina en de baarmoeder zich vullen met menstruatiebloed). De zwelling van de buik en het uitblijven van de menstruatie kunnen lijken op een zwangerschap. Asma El Dareer, een Soedanese arts, meldde in 1979 dat een meisje in Soedan met deze aandoening door haar familie was vermoord.

Psychologische effecten, seksuele functie
Volgens een systematische review uit 2015 is er weinig informatie van hoge kwaliteit beschikbaar over de psychologische effecten van VGV. Verschillende kleine studies hebben geconcludeerd dat vrouwen met VGV angst, depressie en posttraumatische stressstoornis ontwikkelen.[ Gevoelens van schaamte en verraad kunnen ontstaan wanneer vrouwen de cultuur waarin VGV wordt toegepast verlaten en leren dat hun toestand niet de norm is, maar binnen de praktiserende cultuur kunnen zij hun VGV met trots bekijken omdat het voor hen schoonheid, respect voor traditie, kuisheid en hygiëne betekent. Studies over seksuele functie zijn ook klein. Een meta-analyse uit 2013 van 15 studies met 12.671 vrouwen uit zeven landen concludeerde dat vrouwen met VGV twee keer zoveel kans hadden om geen seksueel verlangen te melden en 52 procent meer kans om dyspareunie (pijnlijke geslachtsgemeenschap) te melden. Een derde rapporteerde verminderde seksuele gevoelens