Albertus Dominicus Marcellinus Erasmus Osterhaus is een Nederlands viroloog en infectieziektendeskundige

Ab Osterhaus heeft aandelen “viral clinics” in stichting geplaatst ???
https://healthbytes.me/ab-osterhaus-leugens-en-de-spaanse-griep/

Ze zien het volk als VEE zijn daarom is VEEarts Ab Osterhaus zo aanwezig? De Eed van Hippocrates is niet afgelegd.

Opleiding en carrière

Osterhaus studeerde van 1967 tot 1974 aan de Universiteit Utrecht, Faculteit Diergeneeskunde, waar hij cum laude afstudeerde als dierenarts. Vervolgens promoveerde hij in 1978 aan diezelfde universiteit op het proefschrift Feline infectious peritonitis: identification, propagation and epidemiology.

Osterhaus werkte 16 jaar bij het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) te Bilthoven, waar hij verschillende functies bekleedde. Zijn laatste positie was hoofd van het Laboratorium voor Immunobiologie. In die periode werd hij tevens benoemd tot deeltijdhoogleraar in de milieuvirologie aan het Instituut voor Virologie van de Universiteit Utrecht. In 1993 werd hij benoemd tot hoogleraar in de virologie aan de Medische Faculteit van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij was in die hoedanigheid tevens hoofd van de Afdeling Virologie van het Erasmus MC tot 2013. Daarna werd hij de oprichter van een nieuw instituut aan de Tierärztliche Hochschule (TiHo) te Hannover waar hij onderzoek verricht naar zoönosen.

Hij was hoofd van een tweetal referentiecentra voor de Wereldgezondheidsorganisatie: het Nationaal Influenza Centrum en het Wereld Referentiecentrum voor Mazelen. Verder is hij lid van een aantal nationale en internationale beraadsgroepen en commissies die zich bezighouden met het voorkomen van infectieziekten bij mens en dier. Osterhaus speelde tevens een belangrijke rol bij de identificatie van het SARS-coronavirus, dat het Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) veroorzaakt. De Wereldgezondheidsorganisatie maakte op 16 april 2003 bekend dat definitief was vastgesteld dat het om een coronavirus ging.

Onderscheidingen en prijzen

In 1998 ontving Osterhaus de M.W. Beijerinck Virologie Prijs. Op 15 oktober 2003 werd hij benoemd tot Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

In februari 2004 heeft zijn laboratorium een bestaand medicijn gevonden dat tevens helpt tegen het SARS-virus. Het gaat om pegylated interferon alpha dat tegen het hepatitis C-virus gebruikt wordt. Het onderzoek is in maart 2004 gepubliceerd in het internationale medisch tijdschrift Nature.
Tevens ontving Osterhaus in 2004 de Saal van Zwanenberg Prijs, toegekend aan wetenschappers die een uitzonderlijke prestatie hebben geleverd tot bevordering van wetenschappelijk onderzoek. Ook ontving hij de Reinier de Graaf Medaille, uitgereikt door het Genootschap tot bevordering van Natuur-, Genees- en Heelkunde.
Ab Osterhaus heeft in Parijs de Grand Prix Scientifique 2007 van de Fondation Louis D. ontvangen. Osterhaus is met de wetenschapsprijs onderscheiden wegens zijn onderzoek op het gebied van infectieziekten die overdraagbaar zijn van dieren op mens. De prijs van 750.000 euro deelt hij met de Britse onderzoeker John J.Skehel.

Kritiek

Het NRC meldt op 3 januari 2008 dat op de dag ervoor in PLoS ONE een artikel verscheen dat het farmaceutisch bedrijf GSK onder het Rotterdamse bedrijf Viroclinics, dat gelieerd is aan de onderzoeksgroep van Ab Osterhaus, een vaccin tegen twee varianten van het vogelgriepvirus H5N1 heeft ontwikkeld. Het is daarmee de eerste brede bescherming die veilig op mensen kan worden gebruikt.
In 2009 was Osterhaus als adviseur van de overheid betrokken bij de bestrijding van de varkensgriep. Op 14 augustus 2009 schreef weblog Seven over een onderzoek naar de aandelenposities van Ab Osterhaus in Viroclinics B.V. en IscoNova A.B en zijn werk voor farmaceutische bedrijven waaronder GSK waar vaccins vandaan komen en de belangenverstrengeling die dat met zich meebracht. Op 26 september van dat jaar berichtte ook het Radio 1-programma Argos over zijn eventuele belangenverstrengeling. Osterhaus werd toen telefonisch geconfronteerd met zijn 9,8 of 9,9 procent van de aandelen in Viroclinics.^[2] Osterhaus en het Erasmus MC ontkenden beiden dat er sprake was van belangenverstrengeling: Osterhaus gaf aan er zelf niet beter van te worden en zijn werkgever benadrukte dat Osterhaus transparant en volgens de regels handelde.

Coronacrisis

In 2020 verscheen Osterhaus veelvuldig in de media als deskundige op het gebied van infectieziektenbestrijding naar aanleiding van de coronacrisis – de uitbraak in Nederland van het coronavirus SARS-CoV-2 dat de besmettelijke aandoening COVID-19 veroorzaakt. Hij liet zich daarbij kritisch uit over de maatregelen die het kabinet-Rutte nam om verspreiding van het virus tegen te gaan. Achteraf bleek vaak dat hij gelijk had.

Tuskegee-syfilisonderzoek

Het Tuskegee-syfilisonderzoek was een onethisch onderzoek in Tuskegee en omgeving in de staat Alabama van de Verenigde Staten naar de gevolgen van onbehandelde syfilis. De proefpersonen waren 600 arme, zwarte Amerikanen, die niet op de hoogte waren van het onderzoek, met onder hen 201 gezonde mannen die als controlegroep dienden.

Het Tuskegee experiment: het beruchte syfilisonderzoek

Een experiment op mensen om onderzoek te doen naar onbehandelde syfilis, het lijkt te bizar voor woorden. Toch vond zo’n experiment plaats tussen 1932 en 1972 in Alabama. Opmerkelijk was dat het experiment uitgevoerd werd op minstens zeshonderd zwarte boeren van lage komaf. Was dit experiment bedoelt voor wetenschappelijk onderzoek of zaten er racistische elementen aan dit onderzoek vast?

Start van het onderzoek

Toen het syfilisonderzoek in 1932 werd gestart, was er nog geen afdoende behandeling voor syfilis beschikbaar. In een poging een geneesmiddel te vinden, begon Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid daarom een samenwerking met het Tuskegee Instituut om te kijken hoe onbehandelde syfilis zich ontwikkelde. De proefpersonen die voor het onderzoek werden gekozen, waren zwarte boeren van lage komaf. Met beloftes voor gratis medische zorg, iets wat velen van hen nog nooit hadden kunnen betalen, en warme maaltijden na elk onderzoek kregen de onderzoekers al gauw veel aanmeldingen voor het experiment. 

In 1934 worden de eerste artikelen gepubliceerd die gezondheidseffecten suggereren van onbehandelde syfilis. Twee jaar later, in 1936 werd er een paper uitgebracht waarin de behandelde mannen werden gevolgd. De studie werd flink bekritiseerd, gezien het niet bekend was dat de mannen werden behandeld. Lokale artsen vroegen om assistentie bij de studie, maar niet om de mannen te behandelen. De assistentie was nodig om de mannen tot aan hun dood te kunnen blijven volgen.

Penicilline

Hoewel er in 1940 al een genezing voor syfilis werd ontdekt, door middel van penicilline dat eind jaren 40 op de markt kwam, ging het experiment nog door tot in de jaren 70. De onderzoekers wilden zien hoe de syfilis zich zou ontwikkelen zonder enige behandeling. Een groep van maar liefst 600 mannen werd gebruikt voor het onderzoek. Echter, zonder dat ze wisten waar het onderzoek nou precies over ging en aan wat voor ziekte ze leden. Ze kregen te horen dat ze behandeld werden voor het hebben van ‘slecht bloed’. De mannen werden in de gaten gehouden door dokters en verpleegsters maar kregen alleen placebo’s toegediend.

Om de voortgang van de ziekte te onderzoeken gaven de onderzoekers de mannen geen effectieve zorg ook al kregen de proefpersonen hevige gezondheidsklachten door de onbehandelde syfilis. Onbehandelde syfilis kan op lange termijn zorgen voor ernstige beschadigingen aan verschillende organen, de hersenen, het ruggenmerg, het hart en de aorta.

Resultaten van het onderzoek

Van de 600 proefpersonen waren er 399 mannen die besmet waren met syfilis zonder dat zij hier vanaf wisten. De 201 andere proefpersonen hadden geen syfilis, maar werden behandeld voor het hebben van ‘slecht bloed’. Tijdens het onderzoek overleden 28 deelnemers aan de directe gevolgen van syfilis, 100 bezweken aan gerelateerde complicaties van de ziekte en maar liefst 40 echtgenotes waren besmet geraakt door hun man, wat er in resulteerde dat er tijdens het onderzoek minstens 19 kinderen besmet met syfilis werden geboren.

Onethisch of racistisch?

In juli 1972 kwam het onderzoek aan het licht wat voor enorme golf van verontwaardiging zorgde. Deze woede zorgde ervoor dat het onderzoek werd beindigd. Om de emotionele schade van de families en nabestaanden ietwat te verzachten besloot de overheid om $10 miljoen dollar te schenken aan overlevenden van het onderzoek en nabestaanden van overleden proefpersonen.

Door de gevolgen van het experiment ontwikkelden veel Afro-Amerikanen wantrouwen in de gezondheidszorg. In hoop om ook deze pijn te verzachten en de Afro-Amerikanen er op te wijzen dat deze gruwelijke daden het verleden zijn en nooit herhaald mogen worden, bood president Clinton zijn excuses aan de overlevenden en overleden proefpersonen. Maar dat was pas in 1997.

Hoe kon het onderzoek zo lang doorgaan? In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog waren al in de jaren 40 internationale wetten opgesteld waarin experimenten op mensen aan banden werden gelegd, om herhalingen van de experimenten die in concentratiekampen op joden werden uitgevoerd te voorkomen. In 1964 werd vastgelegd dat menselijke deelnemers aan medische experimenten moeten ondertekenen dat zij weten aan wat voor experiment ze meedoen en dat dat op volledig vrijwillige basis gaat. Ondanks die wetten duurde het nog tot in de jaren 70 voordat het experiment door druk van buitenaf gestopt werd.

Toen het onderzoek in 1932 startte, was de Amerikaanse samenleving nog sterk gesegregeerd en onderzoekers hadden de doelgroep specifiek uitgekozen op basis van toen nog sterk heersende raciale ideeën. Maar ook na de Tweede Wereldoorlog grepen ethische commissies vanuit de overheid nooit in bij het experiment. Er vond zelfs geen tussentijdse ethische evaluatie van het onderzoek plaats. Dat het onderzoek zo lang door kon gaan, toonde aan dat de rassenkwestie nooit is verdwenen in Amerika en dat het racisme in het land diepgeworteld was.

Bronnen:

• UMC Utrecht: Syfilis (link is external)
• Vice.com: onethische experimenten op mensen (link is external)
• Wikipedia.org: Tuskegee- syfilisonderzoek(link is external)
• History.com: Tuskegee experiment(link is external)